Čitač
fotograf Dragana Udovičić
Fedor Šili (po motivima romana Bernharda Šlinka)

Čitač

KUPI KARTU
Reditelj: Boris Liješević
TRAJANJE PREDSTAVE: 90 minuta | PREMIJERA: 24.10. 2020.
Velika scena „Olivera i Rade Marković“

KOPRODUKCIJA SA BEO ART PRODUKCIJOM BEOGRAD

 

REDITELJ: Boris Liješević

AUTOR DRAMATIZACIJE I DRAMATURG: Fedor Šili

SCENOGRAF: Janja Valjarević

KOSTIMOGRAF: Dragana Lađevac

KOMPOZITOR: Stefan Ćirić

SCENSKI GOVOR: dr Ljiljana Mrkić Popović

DIZAJN SVETLA: Srđan Jovanović

 

ASISTENT SCENOGRAFA: Nera Vulović

ORGANIZATOR: dr Biljana Ramić

INSPICIJENT: Olivera Milosavljević

SUFLER: Marija Stojić

 

 

IGRAJU:

Hana Šmic: MIRJANA KARANOVIĆ

Mihael Berg: MARKO GRABEŽ

Otac, Sudija: SLOBODAN BODA NINKOVIĆ

Majka, Komšinica, Herta Grese, Irma Kunig: JADRANKA SELEC

Sofija, Ćerka – svedok na suđenju: MILICA ZARIĆ

Brat, Branilac, Vozač, Nadležni u gradskom saobraćajnom prevozu, Čuvar u zatvoru, Poštar: IVAN TOMIĆ

 

Roman nemačkog književnika i pravnika, iz 1995. godine, analiza je konflikta posleratne generacije s Holokaustom i koncentracionim logorima, te postavlja moralna pitanja o ispravnosti suđenja nacistima u posleratnoj Nemačkoj. Knjiga je prevedena na trideset devet jezika, a po njoj je 2007/08. godine snimljen istoimeni američki film u režiji Stivena Daldrija, s Kejt Vinslet, koja je nagrađena Oskarom za najbolju glavnu žensku ulogu 2009. godine. Knjiga je prodata u tiražu od milion primeraka u džepnom izdanju u SAD, a u nekim nemačkim pokrajinama je obavezna školska lektira u gimnazijama. Ovo je povratak Liješevićevim temama: odnosu odgovornosti i krivice u kolektivnoj i pojedinačnoj svesti, prepoznavanju suštinskog zla u vremenu, ideologiji, društvu, čoveku.

„Radnja se dešava deset, petnaest i dvadeset pet godina posle Drugog svetskog rata, kada su posledice još žive, a zločinci su i dalje tu, preobraženi u mirne građane. Pitanje je kakav stav zauzeti prema nekome ko je počinio ratni zločin, gledati ga isključivo kroz prizmu greha ili u toj osobi koja je pored tebe potražiti i nešto drugo.”

Boris Liješević